ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ - ΕΤΑΙΡΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ




ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ - ΕΤΑΙΡΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
ΓΛΥΚΕΡΑ ΚΑΙ ΘΑΙΣ
{ΓΛΥΚΕΡΑ} Τόν στρατιώτην, Θαΐ, τόν 'Ακαρνάνα, ός πάλαι μέν 'Αβρότονον είχε, μετά ταύτα δέ ηράσθη εμού, τόν ευπάρυφον λέγω, τόν εν τή χλαμύδι, οίσθα αυτόν, ή επιλέλησαι τόν άνθρωπον; {ΘΑΙΣ} Ούκ, αλλά οίδα, ώ Γλυκέριον, καί συνέπιε μεθ' ημών πέρυσιν εν τοίς `Αλώοις. τί δέ τούτο; εώκεις γάρ τι περί αυτού διηγείσθαι. {ΓΛΥΚΕΡΑ} Γοργόνα αυτόν η παμπόνηρος, φίλη δοκούσα είναι, απέσπασεν απ' εμού υπαγαγούσα. {ΘΑΙΣ} Καί νύν σοί μέν εκείνος ου πρόσεισι, Γορ- γόναν δέ εταίραν πεποίηται; {ΓΛΥΚΕΡΑ} Ναί, ώ Θαΐ, καί τό πράγμα ου μετρίως μου ήψατο. {ΘΑΙΣ} Πονηρόν μέν, ώ Γλυκέριον, ουκ αδόκητον δέ, αλλ' ειωθός γίγνεσθαι υφ' ημών τών εταιρών. ούκουν χρή ούτε ανιάσθαι άγαν ούτε μέμφεσθαι τή Γοργόνη: ουδέ γάρ σέ 'Αβρότονον επ' αυτώ πρότε- ρον εμέμψατο, καίτοι φίλαι ήτε. ατάρ εκείνο θαυμάζω, τί καί επήνεσεν αυτής ο στρατιώτης ούτος, εκτός ει μή παντάπασι τυφλός εστιν, ός ουχ ωράκει τάς μέν τρίχας αυτήν αραιάς έχουσαν καί επί πολύ τού μετώπου απηγμένας: τά χείλη δέ πελιδνά καί τράχηλος λεπτός καί επίσημοι εν αυτώ αι φλέβες καί ρίς μακρά. έν μόνον, ευμήκης εστί καί ορθή καί μειδιά πάνυ επαγωγόν. {ΓΛΥΚΕΡΑ} Οίει γάρ, ώ Θαΐ, τώ κάλλει ηράσθαι τόν 'Ακαρνάνα; ουκ οίσθα ως φαρμακίς η Χρυσάριόν εστιν η μή- τηρ αυτής, Θεσσαλάς τινας ωδάς επισταμένη καί τήν σελήνην κατάγουσα; φασί δέ αυτήν καί πέτε- σθαι τής νυκτός: εκείνη εξέμηνε τόν άνθρωπον πιείν τών φαρμάκων εγχέασα, καί νύν τρυγώσιν αυτόν. {ΘΑΙΣ} Καί σύ άλλον, ώ Γλυκέριον, τρυγήσεις, τούτον δέ χαίρειν έα.

ΜΥΡΤΙΟΝ ΚΑΙ ΠΑΜΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΔΩΡΙΣ
{ΜΥΡΤΙΟΝ} Γαμείς, ώ Πάμφιλε, τήν Φίλωνος τού ναυκλήρου θυγατέρα καί ήδη σε γεγαμηκέναι φασίν; οι τοσούτοι δέ όρκοι ούς ώμοσας καί τά δάκρυα εν ακαρεί πάντα οίχεται, καί επιλέλη- σαι Μυρτίου νύν, καί ταύτα, ώ Πάμφιλε, οπότε κύω μήνα όγδοον ήδη; τούτο γούν καί μόνον επριάμην τού σού έρωτος, ότι μου τηλικαύτην πεποίηκας τήν γαστέρα καί μετά μικρόν παιδοτρο- φείν δεήσει, πράγμα εταίρα βαρύτατον: ου γάρ εκθήσω τό τεχθέν, καί μάλιστα ει άρρεν γένοιτο, αλλά Πάμφιλον ονομάσασα εγώ μέν έξω παραμύ- θιον τού έρωτος, σοί δέ ονειδιεί ποτε εκείνος, ως άπιστος γεγένησαι περί τήν αθλίαν αυτού μητέρα. γαμείς δ' ου καλήν παρθένον: είδον γάρ αυτήν έναγχος εν τοίς Θεσμοφορίοις μετά τής μητρός, ουδέπω ειδυία ότι δι' αυτήν ουκέτι όψομαι Πάμφιλον. καί σύ δ' ούν πρότερον ιδού αυτήν καί τό πρόσωπον καί τούς οφθαλμούς ιδέ: μή σε ανιάτω, ει πάνυ γλαυκούς έχει αυτούς μηδέ ότι διάστροφοί εισι καί ες αλλήλους ορώσι: μάλλον δέ τόν Φίλωνα εώρακας τόν πατέρα τής νύμφης, τό πρόσωπον αυτού οίσθα, ώστε ουδέν έτι δεήσει τήν θυγατέρα ιδείν. {ΠΑΜΦΙΛΟΣ} ''Ετι σου ληρούσης, ώ Μύρτιον, ακούσομαι παρθένους καί γάμους ναυκληρικούς διεξιούσης; εγώ δέ ή σιμήν τινα ή καλήν νύμφην οίδα; ή ότι Φίλων ο 'Αλωπεκήθεν -- οίμαι γάρ εκείνον λέγειν σε -- θυγατέρα όλως είχεν ωραίαν ήδη γάμου; αλλ' ουδέ φίλος εστίν ούτος τώ πατρί: μέμνημαι γάρ ως πρώην εδικάσατο περί συμβολαίου: τάλαντον, οίμαι, οφείλων γάρ τώ πατρί ουκ ήθελεν εκτίνειν, ο δέ παρά τούς ναυτοδίκας απήγαγεν αυτόν, καί μόλις εξέτισεν αυτό, ουδ' όλον, ως ο πατήρ έφασκεν. ει δέ καί γαμείν εδέδοκτό μοι, τήν Δημέου θυγατέρα τήν τού πέρυσιν εστρατηγηκότος αφείς, καί ταύτα πρός μητρός ανεψιάν ούσαν, τήν Φίλωνος εγάμουν άν; σύ δέ πόθεν ταύτα ήκουσας; ή τίνας σεαυτή, ώ Μύρτιον, κενάς ζηλοτυπίας σκιαμαχούσα εξεύρες; {ΜΥΡΤΙΟΝ} Ουκούν ου γαμείς, ώ Πάμφιλε; {ΠΑΜΦΙΛΟΣ} Μέμηνας, ώ Μύρτιον, ή κραιπαλάς; καίτοι χθές ου πάνυ εμεθύσθημεν. {ΜΥΡΤΙΟΝ} `Η Δωρίς αύτη ελύπησέ με: πεμφθείσα γάρ ως έρια ωνήσαιτό μοι επί τήν γαστέρα καί εύξαιτο τή Λοχεία ως υπέρ εμού, Λεσβίαν έφη εντυχούσαν αυτή -- μάλλον δέ σύ αυτώ, ώ Δωρί, λέγε άπερ ακήκοας, εί γε μή επλάσω ταύτα. {ΔΩΡΙΣ} 'Αλλ' επιτριβείην, ώ δέσποινα, εί τι εψευσάμην: επεί γάρ κατά τό πρυτανείον εγενόμην, ενέτυχέ μοι η Λεσβία μειδιώσα καί φησίν, `Ο εραστής υμών ο Πάμφιλος γαμεί τήν Φίλωνος θυγατέρα: ει δέ απιστοίην, ηξίου με παρακύψασαν ες τόν στενωπόν υμών ιδείν πάντα κατεστεφανωμένα καί αυλητρί- δας καί θόρυβον καί υμέναιον άδοντάς τινας. {ΠΑΜΦΙΛΟΣ} Τί ούν; παρέκυψας, ώ Δωρί; {ΔΩΡΙΣ} Καί μάλα, καί είδον άπαντα ως έφη. {ΠΑΜΦΙΛΟΣ} Μανθάνω τήν απάτην: ου γάρ πάντα η Λεσβία, ώ Δωρί, πρός σέ εψεύσατο καί σύ ταληθή απήγγελκας Μυρτίω. πλήν μάτην γε εταράχθητε: ούτε γάρ παρ' ημίν οι γάμοι, αλλά νύν ανεμνήσθην ακούσας τής μητρός, οπότε χθές ανέστρεψα παρ' υμών: έφη γάρ, '~Ω Πάμφιλε, ο μέν ηλικιώτης σοι Χαρμίδης τού γείτονος 'Αρισταινέτου υιός γαμεί ήδη καί σωφρονεί, σύ δέ μέχρι τίνος εταίρα σύνει; τοιαύτα παρακούων αυτής ες ύπνον κατηνέχθην: είτα έωθεν προήλθον από τής οικίας, ώστε ουδέν είδον ών η Δωρίς ύστερον είδεν. ει δέ απιστείς, αύθις απελθούσα, ώ Δωρί, ακριβώς ιδέ μή τόν στενωπόν, αλλά τήν θύραν, ποτέρα εστίν η κατεστεφανωμένη: ευρήσεις γάρ τήν τών γειτ- όνων. {ΜΥΡΤΙΟΝ} 'Απέσωσας, ώ Πάμφιλε: απηγξάμην γάρ άν, εί τι τοιούτο εγένετο. {ΠΑΜΦΙΛΟΣ} 'Αλλ' ουκ άν εγένετο, μηδ' ούτω μανείην, ως εκλαθέσθαι Μυρτίου, καί ταύτα ήδη μοι κυούσης παιδίον.


ΜΗΤΗΡ ΚΑΙ ΦΙΛΙΝΝΑ
{ΜΗΤΗΡ} 'Εμάνης, ώ Φίλιννα, ή τί έπαθες εν τώ ξυμποσίω χθές; ήκε γάρ παρ' εμέ Δίφιλος έωθεν δακρύων καί διηγήσατό μοι ά έπαθεν υπό σού: μεμεθύσθαι γάρ σε καί ες τό μέσον αναστάσαν ορχήσασθαι αυτού διακωλύοντος καί μετά ταύτα φιλήσαι Λαμπρίαν τόν εταίρον αυτού, καί επεί εχαλέπηνέ σοι, καταλιπούσαν αυτόν απελθείν πρός τόν Λαμπρίαν καί περιβαλείν εκείνον, εαυτόν δέ αποπνίγεσθαι τούτων γιγνομένων. αλλ' ουδέ τής νυκτός, οίμαι, συνεκάθευδες, καταλιπούσα δέ δακρύοντα μόνη επί τού πλησίον σκίμποδος κατέ- κεισο άδουσα καί λυπούσα εκείνον. {ΦΙΛΙΝΝΑ} Τά γάρ αυτού σοι, ώ μήτερ, ου διηγήσατο: ου γάρ άν συνηγόρευες αυτώ υβριστή όντι, ός εμού αφέμενος εκοινολογείτο Θαΐδι τή Λαμπρίου εταίρα, μηδέπω εκείνου παρόντος: επεί δέ χαλεπαίνουσαν είδέ με καί διένευσα αυτώ οία ποιεί, τού ωτός άκρου εφαψάμενος ανακλάσας τόν αυχένα τής Θαΐδος εφίλησεν ούτω προσφυώς, ώστε μόλις απέσπασε τά χείλη, είτ' εγώ μέν εδάκρυον, ο δέ εγέλα καί πρός τήν Θαΐδα πολλά πρός τό ούς έλεγε κατ' εμού δηλαδή, καί η Θαΐς εμειδίασε βλέπουσα πρός εμέ. ως δέ προσιόντα ήσθοντο τόν Λαμπρίαν καί εκορέσθησάν ποτε φιλούντες αλλή- λους, εγώ μέν όμως παρ' αυτόν κατεκλίθην, ως μή καί τούτο προφασίζοιτο ύστερον, η Θαΐς δέ αναστάσα ωρχήσατο πρώτη απογυμνούσα επί πολύ τά σφυρά ως μόνη καλά έχουσα, καί επειδή επαύσατο, ο Λαμπρίας μέν εσίγα καί είπεν ουδέν, Δίφιλος δέ υπερεπήνει τό εύρυθμον καί τό κεχορηγημένον, καί ότι εύ πρός τήν κιθάραν ο πούς καί τό σφυρόν ως καλόν καί άλλα μυρία, καθάπερ τήν Καλάμιδος Σω- σάνδραν επαινών, αλλ' ουχί Θαΐδα, ήν καί σύ οίσθα συλλουομένην ημίν οία εστί. Θαΐς δέ οία καί έσκωψεν ευθύς ες εμέ: Ει γάρ τις, έφη, μή αισχύνεται λεπτά έχουσα τά σκέλη, ορχήσεται καί αυτή εξαναστάσα. τί άν λέγοιμι, ώ μήτερ; ανέστην γάρ καί ωρχησάμην. αλλά τί έδει ποιείν; ανασχέ- σθαι καί επαληθεύειν τό σκώμμα καί τήν Θαΐδα εάν τυραννείν τού συμποσίου; {ΜΗΤΗΡ} Φιλοτιμότερον μέν, ώ θύγατερ: ουδέ φρον- τίζειν γάρ εχρήν: λέγε δ' όμως τά μετά ταύτα. {ΦΙΛΙΝΝΑ} Οι μέν ούν άλλοι επήνουν, ο Δίφιλος δέ μόνος ύπτιον καταβαλών εαυτόν ες τήν οροφήν ανέβλεπεν, άχρις δή καμούσα επαυσάμην. {ΜΗΤΗΡ} Τό φιλήσαι δέ τόν Λαμπρίαν αληθές ήν καί τό μεταβάσαν περιπλέκεσθαι αυτώ; τί σιγάς; ουκέτι γάρ ταύτα συγγνώμης άξια. {ΦΙΛΙΝΝΑ} 'Αντιλυπείν εβουλόμην αυτόν. {ΜΗΤΗΡ} Είτα ουδέ συνεκάθευδες, αλλά καί ήδες εκείνου δακρύοντος; ουκ αισθάνη, ώ θύγατερ, ότι πτωχαί εσμεν, ουδέ μέμνησαι όσα παρ' αυτού ελάβομεν ή οίον δή τόν πέρυσι χειμώνα διηγάγομεν άν, ει μή τούτον ημίν η 'Αφροδίτη έπεμψε; {ΦΙΛΙΝΝΑ} Τί ούν; ανέχωμαι διά τούτο υβριζομένη υπ' αυτού; {ΜΗΤΗΡ} 'Οργίζου μέν, μή ανθύβριζε δέ. ουκ οίσθα ότι υβριζόμενοι παύονται οι ερώντες καί επιτιμώσιν εαυτοίς; σύ δέ πάνυ χαλεπή αεί τώ ανθρώπω γεγένησαι, καί όρα μή κατά τήν παροιμίαν απορ- ρήξωμεν πάνυ τείνουσαι τό καλώδιον.


ΜΕΛΙΤΤΑ ΚΑΙ ΒΑΚΧΙΣ

{ΜΕΛΙΤΤΑ} Εί τινα οίσθα, Βακχί, γραύν, οίαι πολλαί Θετταλαί λέγονται επάδουσαι καί ερασμίους ποιού- σαι, ει καί πάνυ μισουμένη γυνή τυγχάνοι, ούτως όναιο, παραλαβούσα ήκέ μοι: θαιμάτια γάρ καί τά χρυσία ταύτα προείμην ηδέως, ει μόνον ίδοιμι επ' εμέ αύθις αναστρέψαντα Χαρίνον μισήσαντα Σιμίχην ως νύν εμέ. {ΒΑΚΧΙΣ} Τί φής; ουκέτι σύνεστε -- αλλά παρά τήν Σιμίχην, ώ Μέλιττα, καταλιπών οίχεται Χαρίνος -- δι' ήν τοσαύτας οργάς τών γονέων ηνέσχετο ου βουληθείς τήν πλουσίαν εκείνην γήμαι πέντε προικός τάλαντα, ως έλεγον, επιφερομένην; πέπυσμαι γάρ ταύτά σου ακούσασα. {ΜΕΛΙΤΤΑ} ''Απαντα εκείνα οίχεται, ώ Βακχί, καί πέμπτην ταύτην ημέραν ουδ' εώρακα όλως αυτόν, αλλά πίνουσι παρά τώ συνεφήβω Παμμένει αυτός τε καί Σιμίχη. {ΒΑΚΧΙΣ} Δεινά, ώ Μέλιττα, πέπονθας. αλλά τί καί υμάς διέστησεν; έοικε γάρ ου μικρόν τούτ' είναι. {ΜΕΛΙΤΤΑ} Τό μέν όλον ουδέ ειπείν έχω: πρώην δέ ανελ- θών εκ Πειραιώς -- κατεληλύθει γάρ, οίμαι, χρέος απαιτήσων πέμψαντος τού πατρός -- ούτε προσέβλε- ψεν εσελθών ούτε προσήκατο ως έθος προσδραμού- σαν, αποσεισάμενος δέ περιπλακήναι θέλουσαν, ''Απιθι, φησί, πρός τόν ναύκληρον `Ερμότιμον ή τά επί τών τοίχων γεγραμμένα εν Κεραμεικώ ανά- γνωθι, όπου κατεστηλίτευται υμών τά ονόματα. Τίνα `Ερμότιμον, τίνα, έφην, ή ποίαν στήλην λέγεις; ο δέ ουδέν αποκρινάμενος ουδέ δειπνήσας εκάθευδεν αποστραφείς. πόσα οίει επί τούτω μεμηχανή- σθαί με περιλαμβάνουσαν, επιστρέφουσαν, φι- λούσαν απεστραμμένου τό μετάφρενον; ο δ' ουδ' οπωστιούν υπεμαλάχθη, αλλ' Εί μοι, φησίν, επί πλέον ενοχλήσεις, άπειμι ήδη, ει καί μέσαι νύκτες εισίν. {ΒΑΚΧΙΣ} ''Ομως ήδεις τόν `Ερμότιμον; {ΜΕΛΙΤΤΑ} 'Αλλά με ίδοις, ώ Βακχί, αθλιώτερον διάγουσαν ή νύν έχω, εί τινα εγώ ναύκληρον `Ερμότιμον οίδα. πλήν αλλ' ο μέν έωθεν απεληλύθει τού αλεκτρυόνος άσαντος ευθύς ανεγρόμενος, εγώ δέ εμεμνήμην ότι κατά τοίχου τινός έλεγε καταγεγράφθαι τούνομα εν Κεραμεικώ: έπεμψα ούν 'Ακίδα κατασκεψομένην: η δ' άλλο μέν ουδέν εύρε, τούτο δέ μόνον επιγε- γραμμένον εσιόντων επί τά δεξιά πρός τώ Διπύλω, Μέλιττα φιλεί `Ερμότιμον, καί μικρόν αύθις υποκάτω, `Ο ναύκληρος `Ερμότιμος φιλεί Μέλιτ- ταν. {ΒΑΚΧΙΣ} '`Ω τών περιέργων νεανίσκων. συνίημι γάρ. λυπήσαί τις θέλων τόν Χαρίνον επέγραψε ζηλότυπον όντα ειδώς: ο δέ αυτίκα επίστευσεν. ει δέ που ίδοιμι αυτόν, διαλέξομαι. άπειρός εστι καί παίς έτι. {ΜΕΛΙΤΤΑ} Πού δ' άν ίδοις εκείνον, ός εγκλεισάμενος εαυτόν σύνεστι τή Σιμίχη; οι γονείς δέ έτι παρ' εμοί ζητούσιν αυτόν. αλλ' εί τινα εύροιμεν ώ Βακχί, γραύν, ως έφην: αποσώσει γάρ άν φανείσα. {ΒΑΚΧΙΣ} ''Εστιν, ώ φιλτάτη, ότι χρησίμη φαρμακίς, Σύρα τό γένος, ωμή έτι καί συμπεπηγυία, ή μοί ποτε Φανίαν χαλεπαίνοντα κακείνον εική, ώσπερ Χαρίνος, διήλλαξε μετά μήνας όλους τέτταρας, ότε εγώ μέν ήδη απεγνώκειν, ο δέ υπό τών επωδών ήκεν αύθις επ' εμέ. {ΜΕΛΙΤΤΑ} Τί δέ έπραξεν η γραύς, είπερ έτι μέμνησαι; {ΒΑΚΧΙΣ} Λαμβάνει μέν ουδέ πολύν, ώ Μέλιττα, τόν μισθόν, αλλά δραχμήν καί άρτον: επικείσθαι δέ δεί μετά τών αλών καί οβολούς επτά καί θείον καί δάδα. ταύτα δέ η γραύς λαμβάνει, καί κρατήρα κεκεράσθαι δεί καί πίνειν εκείνην μόνην. δεήσει αυτού μέντοι <τι> τού ανδρός είναι, οίον ιμάτια ή κρηπίδας ή ολίγας τών τριχών ή τι τών τοιούτων. {ΜΕΛΙΤΤΑ} ''Εχω τάς κρηπίδας αυτού. {ΒΑΚΧΙΣ} Ταύτας κρεμάσασα εκ παττάλου υποθυμιά τώ θείω, πάττουσα καί τών αλών επί τό πύρ: επιλέγει δέ αμφοίν τά ονόματα καί τό εκείνου καί τό σόν. είτα εκ τού κόλπου προκομίσασα ρόμβον επιστρέφει επωδήν τινα λέγουσα επιτρόχω τή γλώττη, βαρβαρικά καί φρικώδη ονόματα. ταύτα εποίησε τότε. καί μετ' ου πολύ Φανίας, άμα καί τών συνεφήβων επιτιμησάντων αυτώ καί τής Φοιβίδος, ή συνήν, πολλά αιτούσης, ήκέ μοι, τό πλέον υπό τής επωδής αγόμενος. έτι δέ καί τούτό με σφόδρα κατά τής Φοιβίδος τό μίσηθρον εδιδά- ξατο, τηρήσασαν τό ίχνος, επάν απολίποι, αμαυρ- ώσασαν επιβήναι μέν τώ αριστερώ εκείνης τόν εμόν δεξιόν. τώ δεξιώ δέ τόν αριστερόν έμπαλιν καί λέγειν, 'Επιβέβηκά σοι καί υπεράνω ειμί: καί εποίησα ως προσέταξε. {ΜΕΛΙΤΤΑ} Μή μέλλε, μή μέλλε, ώ Βακχί, κάλει ήδη τήν Σύραν. σύ δέ, ώ 'Ακί, τόν άρτον καί τό θείον καί τά άλλα πάντα πρός τήν επωδήν ευτρέπιζε.


ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ ΚΑΙ ΛΕΑΙΝΑ

{ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ} Καινά περί σού ακούομεν, ώ Λέαινα, τήν Λεσβίαν Μέγιλλαν τήν πλουσίαν εράν σου ώσπερ άνδρα καί συνείναι υμάς ουκ οίδ' ό τι ποιούσας μετ' αλλήλων. τί τούτο; ηρυθρίασας; αλλ' ειπέ ει αληθή ταύτά εστιν. {ΛΕΑΙΝΑ} 'Αληθή, ώ Κλωνάριον: αισχύνομαι δέ, αλλόκο- τον γάρ τί εστι. {ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ} Πρός τής κουροτρόφου τί τό πράγμα, ή τί βούλεται η γυνή; τί δέ καί πράττετε, όταν συνήτε; οράς; ου φιλείς με: ου γάρ άν απεκρύπτου τά τοιαύτα. {ΛΕΑΙΝΑ} Φιλώ μέν σε, ει καί τινα άλλην. η γυνή δέ δεινώς ανδρική εστιν. {ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ} Ου μανθάνω ό τι καί λέγεις, ει μή τις εταιρί- στρια τυγχάνει ούσα: τοιαύτας γάρ εν Λέσβω λέ- γουσι γυναίκας αρρενωπούς, υπ' ανδρών μέν ουκ εθελούσας αυτό πάσχειν, γυναιξί δέ αυτάς πλησια- ζούσας ώσπερ άνδρας. {ΛΕΑΙΝΑ} Τοιούτόν τι. {ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ} Ουκούν, ώ Λέαινα, τούτο αυτό καί διήγησαι, όπως μέν επείρα τό πρώτον, όπως δέ καί σύ συνεπείσθης καί τά μετά ταύτα. {ΛΕΑΙΝΑ} Πότον τινά συγκροτούσα αυτή τε καί Δημώνασσα η Κορινθία. πλουτούσα δέ καί αυτή καί ομότεχνος ούσα τή Μεγίλλη, παρειλήφει καμέ κιθαρίζειν αυταίς: επεί δέ εκιθάρισα καί αωρί ήν καί έδει καθεύδειν, καί εμέθυον, ''Αγε δή, έφη, ώ Λέαινα, η Μέγιλλα, κοιμάσθαι γάρ ήδη καλόν, ενταύθα κάθευδε μεθ' ημών μέση αμφοτέρων. {ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ} 'Εκάθευδες; τό μετά ταύτα τί εγένετο; {ΛΕΑΙΝΑ} 'Εφίλουν με τό πρώτον ώσπερ οι άνδρες, ουκ αυτό μόνον προσαρμόζουσαι τά χείλη, αλλ' υπανοί- γουσαι τό στόμα, καί περιέβαλλον καί τούς μα- στούς έθλιβον: η Δημώνασσα δέ καί έδακνε μεταξύ καταφιλούσα: εγώ δέ ουκ είχον εικάσαι ό τι τό πράγμα είη. χρόνω δέ η Μέγιλλα υπόθερμος ήδη ούσα τήν μέν πηνήκην αφείλετο τής κεφαλής, επέκειτο δέ πάνυ ομοία καί προσφυής, καί εν χρώ ώφθη αυτή καθάπερ οι σφόδρα ανδρώδεις τών αθλητών αποκεκαρμένη: καί εγώ εταράχθην ιδούσα. η δέ, '~Ω Λέαινα, φησίν, εώρακας ήδη ούτω καλόν νεανίσκον; 'Αλλ' ουχ ορώ, έφην, ενταύθα νεανίσκον, ώ Μέγιλλα. Μή καταθήλυνέ με, έφη, Μέγιλλος γάρ εγώ λέγομαι καί γεγάμηκα πρόπαλαι ταύτην τήν Δημώνασσαν, καί έστιν εμή γυνή. εγέλασα, ώ Κλωνάριον, επί τούτω καί έφην, Ουκούν σύ, ώ Μέγιλλε, ανήρ τις ών ελελήθεις ημάς, καθάπερ τόν 'Αχιλλέα φασί κρυπτόμενον εν ταίς παρθένοις, καί τό ανδρείον εκείνο έχεις καί ποιείς τήν Δημώνασσαν άπερ οι άνδρες; 'Εκείνο μέν, έφη, ώ Λέαινα, ουκ έχω: δέομαι δέ ουδέ πάνυ αυτού: ίδιον δέ τινα τρόπον ηδίω παρά πολύ ομιλούντα όψει με. 'Αλλά μή `Ερμαφρόδιτος εί, έφην, οίοι πολλοί είναι λέγονται αμφότερα έχοντες; έτι γάρ ηγνόουν, ώ Κλωνάριον, τό πράγμα. Ού, φησίν, αλλά τό πάν ανήρ ειμι. ''Ηκουσα, έφην εγώ, τής Βοιωτίας αυλητρίδος 'Ισμηνοδώρας διηγουμένης τά εφέστια παρ' αυτοίς, ως γένοιτό τις εν Θήβαις εκ γυναικός ανήρ, ο δ' αυτός καί μάντις άριστος, οίμαι, Τειρε- σίας τούνομα. μή ούν καί σύ τοιούτόν τι πέπον- θας; Ούκουν, ώ Λέαινα, έφη, αλλά εγεννήθην μέν ομοία ταίς άλλαις υμίν, η γνώμη δέ καί η επιθυμία καί τάλλα πάντα ανδρός εστί μοι. Καί ικανή γούν σοι, έφην, επιθυμία; Πάρεχε γούν, ώ Λέαινα, ει απιστείς, έφη, καί γνώση ουδέν ενδέουσάν με τών ανδρών: έχω γάρ τι αντί τού ανδρείου. αλλά πάρεχε, όψει γάρ. παρέσχον, ώ Κλωνάριον, ικε- τευούσης πολλά καί όρμον τινά μοι δούσης τών πολυτελών καί οθόνας τών λεπτών. είτ' εγώ μέν ώσπερ άνδρα περιελάμβανον, η δέ εποίει τε καί εφίλει καί ήσθμαινε καί εδόκει μοι ες υπερβολήν ήδεσθαι. {ΚΛΩΝΑΡΙΟΝ} Τί εποίει, ώ Λέαινα, ή τίνα τρόπον; τούτο γάρ μάλιστα ειπέ. {ΛΕΑΙΝΑ} Μή ανάκρινε ακριβώς, αισχρά γάρ: ώστε μά τήν ουρανίαν ουκ άν είποιμι.


ΚΡΩΒΥΛΗ ΚΑΙ ΚΟΡΙΝΝΑ

{ΚΡΩΒΥΛΗ} '~Ω Κόριννα, ως μέν ου πάνυ δεινόν ήν, ό ενόμιζες, τό γυναίκα γενέσθαι εκ παρθένου, μεμάθη- κας ήδη, μετά μειρακίου μέν ωραίου γενομένη, μνάν δέ τό πρώτον μίσθωμα κομισαμένη, εξ ής όρμον αυτίκα ωνήσομαί σοι. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Ναί, μαννάριον. εχέτω δέ καί ψήφους τινάς πυραυγείς οίος ο Φιλαινίδος εστίν. {ΚΡΩΒΥΛΗ} ''Εσται τοιούτος. άκουε δέ καί τάλλα παρ' εμού ά σε χρή ποιείν καί όπως προσφέρεσθαι τοίς ανδράσιν: άλλη μέν γάρ ημίν αποστροφή τού βίου ουκ έστιν, ώ θύγατερ, αλλά δύο έτη ταύτα εξ ού τέθνηκεν ο μακαρίτης σου πατήρ, ουκ οίσθα όπως απεζήσαμεν; ότε δέ εκείνος έζη, πάντα ήν ημίν ικανά: εχάλκευε γάρ καί μέγα ήν όνομα αυτού εν Πειραιεί, καί πάντων εστίν ακούσαι διομνυμένων ή μήν μετά Φιλίνον μηκέτι έσεσθαι άλλον χαλκέα. μετά δέ τήν τελευτήν τό μέν πρώτον αποδομένη τάς πυράγρας καί τόν άκμονα καί σφύραν δύο μνών, μήνας από τούτων επτά διετράφημεν: είτα νύν μέν υφαίνουσα, νύν δέ κρόκην κατάγουσα ή στήμονα κλώθουσα εποριζόμην τά σιτία μόλις: έβοσκον δέ σέ, ώ θύγατερ, τήν ελπίδα περιμένουσα. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Τήν μνάν λέγεις; {ΚΡΩΒΥΛΗ} Ούκ, αλλά ελογιζόμην ως τηλικαύτη γενομένη θρέψεις μέν εμέ, σεαυτήν δέ κατακοσμήσεις ραδίως καί πλουτήσεις καί εσθήτας έξεις αλουργείς καί θεραπαίνας. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Πώς έφης, μήτερ, ή τί λέγεις; {ΚΡΩΒΥΛΗ} Συνούσα μέν τοίς νεανίσκοις καί συμπίνουσα μετ' αυτών καί συγκαθεύδουσα επί μισθώ. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Καθάπερ η Δαφνίδος θυγάτηρ Λύρα; {ΚΡΩΒΥΛΗ} Ναί. {ΚΟΡΙΝΝΑ} 'Αλλ' εκείνη εταίρα εστίν. {ΚΡΩΒΥΛΗ} Ουδέν τούτο δεινόν: καί σύ γάρ πλουτήσεις ως εκείνη καί πολλούς εραστάς έξεις. τί εδάκρυσας, ώ Κόριννα; ουχ οράς οπόσαι καί ως περισπούδα- στοί εισιν αι εταίραι καί όσα χρήματα λαμβάνουσι; τήν Δαφνίδος γούν εγώ οίδα, ώ φίλη 'Αδράστεια, ράκη, πρίν αυτήν ακμάσαι τήν ώραν, περιβεβλημένην: αλλά νύν οράς οία πρόεισι, χρυσός καί εσθήτες ευανθείς καί θεράπαιναι τέτταρες. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Πώς δέ ταύτα εκτήσατο η Λύρα; {ΚΡΩΒΥΛΗ} Τό μέν πρώτον κατακοσμούσα εαυτήν ευπρεπώς καί ευσταλής ούσα καί φαιδρά πρός άπαντας, ουκ άχρι τού καγχαρίζειν ραδίως καθάπερ σύ είωθας, αλλά μειδιώσα ηδύ καί επαγωγόν, είτα προσομι- λούσα δεξιώς καί μήτε φενακίζουσα, εί τις προσέλ- θοι ή προπέμψειε, μήτε αυτή επιλαμβανομένη τών ανδρών. ήν δέ ποτε καί απέλθη επί δείπνον λαβούσα μίσθωμα, ούτε μεθύσκεται -- καταγέλαστον γάρ καί μισούσιν οι άνδρες τάς τοιαύτας -- ούτε υπερεμφορείται τού όψου απειροκάλως, αλλά προσάπτεται μέν άκροις τοίς δακτύλοις, σιωπή δέ τάς ενθέσεις ουκ επ' αμφοτέρας παραβύεται τάς γνάθους, πίνει δέ ηρέμα, ου χανδόν, αλλ' αναπαυο- μένη. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Κάν ει διψώσα, ώ μήτερ, τύχη; {ΚΡΩΒΥΛΗ} Τότε μάλιστα, ώ Κόριννα. καί ούτε πλέον τού δέοντος φθέγγεται ούτε αποσκώπτει ές τινα τών παρόντων, ες μόνον δέ τόν μισθωσάμενον βλέπει: καί διά τούτο εκείνοι φιλούσιν αυτήν. καί επειδάν κοιμάσθαι δέη, ασελγές ουδέν ουδέ αμελές εκείνη άν τι εργάσαιτο, αλλά εξ άπαντος έν τούτο θηράται, ως υπαγάγοιτο καί εραστήν ποιήσειεν εκείνον: ταύτα γάρ αυτής άπαντες επαινούσιν. ει δή καί σύ ταύτα εκμάθοις, μακάριαι καί ημείς εσόμεθα: επεί τά γε άλλα παρά πολύ αυτής -- αλλ' ουδέν, ώ φίλη 'Αδράστεια, φημί, ζώης μόνον. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Ειπέ μοι, ώ μήτερ, οι μισθούμενοι πάντες τοιούτοί εισιν οίος ο Εύκριτος, μεθ' ού χθές εκά- θευδον; {ΚΡΩΒΥΛΗ} Ου πάντες, αλλ' ένιοι μέν αμείνους, οι δέ καί ήδη ανδρώδεις, οι δέ καί ου πάνυ μορφής ευφυώς έχοντες. {ΚΟΡΙΝΝΑ} Καί τοιούτοις συγκαθεύδειν δεήσει; {ΚΡΩΒΥΛΗ} Μάλιστα, ώ θύγατερ: ούτοι μέν τοι καί πλείονα διδόασιν: οι καλοί δέ αυτό μόνον καλοί θέλουσιν είναι. καί σοί δέ μελέτω αεί τού πλείονος, ει θέλεις εν βραχεί λέγειν απάσας ενδειξάσας σε τώ δακτύλω, Ουχ οράς τήν Κόρινναν τήν τής Κρω- βύλης θυγατέρα ως υπερπλουτεί καί τρισευδαίμονα πεποίηκε τήν μητέρα; τί φής; ποιήσεις ταύτα; ποιήσεις, οίδα εγώ, καί προέξεις απασών ραδίως. νύν δ' άπιθι λουσομένη, ει αφίκοιτο καί τήμερον τό μειράκιον ο Εύκριτος: υπισχνείτο γάρ.


ΜΗΤΗΡ ΚΑΙ ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ

{ΜΗΤΗΡ} '`Αν δ' έτι τοιούτον εραστήν εύρωμεν, ώ Μουσάριον, οίος ο Χαιρέας εστί, θύσαι μέν τή πανδήμω δεήσει λευκήν μηκάδα, τή ουρανία δέ τή εν κήποις δάμαλιν, στεφανώσαι δέ καί τήν πλουτο- δότειραν, καί όλως μακάριαι καί τρισευδαίμονες εσόμεθα. νύν οράς παρά τού νεανίσκου ηλίκα λαμβάνομεν, ός οβολόν μέν ουδέποτε σοι δέδωκεν, ουκ εσθήτα, ουχ υποδήματα, ου μύρον, αλλά προφάσεις αεί καί υποσχέσεις καί μακραί ελπίδες καί πολύ τό, εάν ο πατήρ ..., καί κύριος γένωμαι τών πατρώων, καί πάντα σά. σύ δέ καί ομωμοκέ- ναι αυτόν φής ότι νόμω γαμετήν ποιήσεταί σε. {ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ} ''Ωμοσε γάρ, ώ μήτερ, κατά ταίν θεοίν καί τής Πολιάδος. {ΜΗΤΗΡ} Καί πιστεύεις δηλαδή: καί διά τούτο πρώην ουκ έχοντι αυτώ καταθείναι συμβολήν τόν δακτύλιον δέδωκας αγνοούσης εμού, ο δέ αποδόμενος κατέπιε, καί πάλιν τά δύο περιδέραια τά 'Ιωνικά, έλκοντα εκάτερον δύο δαρεικούς, ά σοι ο Χίος Πραξίας ο ναύκληρος εκόμισε ποιησάμενος εν 'Εφέσω: εδείτο γάρ Χαιρέας έρανον συνεφήβοις απενεγκείν. οθό- νας γάρ καί χιτωνίσκους τί άν λέγοιμι; καί όλως έρμαιόν τι ημίν καί μέγα όφελος εμπέπτωκεν ούτος. {ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ} 'Αλλά καλός καί αγένειος, καί φησίν εράν καί δακρύει καί Δεινομάχης καί Λάχητος υιός εστι τού 'Αρεοπαγίτου καί φησίν ημάς γαμήσειν καί μεγάλας ελπίδας έχομεν παρ' αυτού, ήν ο γέρων μόνον κατα- μύση. {ΜΗΤΗΡ} Ουκούν, ώ Μουσάριον, εάν υποδήσασθαι δέη, καί ο σκυτοτόμος αιτή τό δίδραχμον, ερούμεν πρός αυτόν, 'Αργύριον μέν ουκ έχομεν, σύ δέ τών ελπίδων ολίγας παρ' ημών λαβέ: καί πρός τόν αλφιτο- πώλην τά αυτά: καί ήν τό ενοίκιον αιτώμεθα, Περί- μεινον, φήσομεν, έστ' άν Λάχης ο Κολυττεύς αποθάνη: αποδώσω γάρ σοι μετά τούς γάμους. ουκ αισχύνη μόνη τών εταιρών ουκ ελλόβιον ουχ όρμον ου ταραντινίδιον έχουσα; {ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ} Τί ούν, ώ μήτερ; εκείναι ευτυχέστεραί μου καί καλλίους εισίν; {ΜΗΤΗΡ} Ούκ, αλλά συνετώτεραι καί ίσασιν εταιρίζειν, ουδέ πιστεύουσι ρηματίοις καί νεανίσκοις επ' άκρου τού χείλους τούς όρκους έχουσι: σύ δέ η πιστή καί φίλανδρος ουδέ προσίη άλλον τινά ότι μή μόνον Χαιρέαν: καί πρώην μέν ότε ο γεωργός ο 'Αχαρνεύς ήκε δύο μνάς κομίζων, αγένειος καί αυτός -- οίνου δέ τιμήν απειλήφει τού πατρός πέμψαντος -- σύ δέ εκείνον μέν απεμύκτισας, καθεύ- δεις δέ μετά τού 'Αδώνιδος Χαιρέου. {ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ} Τί ούν; εχρήν Χαιρέαν καταλείψασαν πα- ραδέξασθαι τόν εργάτην εκείνον κινάβρας απόζοντα; λείός μοι, φασί, Χαιρέας καί χοιρίσκος `Αχαρνεύς. {ΜΗΤΗΡ} ''Εστω: εκείνος αγροίκος καί πονηρόν αποπνεί. τί καί 'Αντιφώντα τόν Μενεκράτους μνάν υπισχνού- μενον ουδέ τούτον εδέξω; ου καλός ήν καί αστικός καί ηλικιώτης Χαιρέου; {ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ} 'Αλλ' ηπείλησε Χαιρέας αποσφάξειν αμφοτέ- ρους, ει λάβοι μέ ποτε μετ' αυτού. {ΜΗΤΗΡ} Πόσοι δέ καί άλλοι ταύτα απειλούσιν; ουκούν ανέραστος σύ μενείς διά τούτο καί σωφρονήσεις κα- θάπερ ουχ εταίρα, τής δέ Θεσμοφόρου ιέρειά τις ούσα; εώ τάλλα. τήμερον `Αλώά εστι. τί δέ σοι δέδωκεν ες τήν εορτήν; {ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ} Ουκ έχει, ώ μαννάριον. {ΜΗΤΗΡ} Μόνος ούτος ου τέχνην εύρηκεν επί τόν πατέρα, ουκ οικέτην καθήκεν εξαπατήσοντα, ουκ από τής μητρός ήτησεν απειλήσας αποπλευσείσθαι στρατευ- σόμενος, ει μή λάβοι, αλλά κάθηται ημάς επιτρί- βων μήτε αυτός διδούς μήτε παρά τών διδόντων εών λαμβάνειν; σύ δέ οίει, ώ Μουσάριον, οκτω- καίδεκα ετών αεί έσεσθαι; ή τά αυτά φρονήσειν Χαιρέαν, όταν πλουτή μέν αυτός, η δέ μήτηρ γάμον πολυτάλαντον εξεύρη αυτώ; μνησθήσεται έτι, οίει, τότε τών δακρύων ή τών φιλημάτων ή τών όρκων πέντε ίσως τάλαντα προικός βλέπων; {ΜΟΥΣΑΡΙΟΝ} Μνησθήσεται εκείνος: δείγμα δέ: ουδέ νύν γεγάμηκεν, αλλά καταναγκαζόμενος καί βιαζό- μενος ηρνήσατο. {ΜΗΤΗΡ} Γένοιτο μή ψεύδεσθαι. αναμνήσω δέ σε, ώ Μουσάριον, τότε.


ΑΜΠΕΛΙΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΙΣ

{ΑΜΠΕΛΙΣ} ''Οστις δέ, ώ Χρυσί, μήτε ζηλοτυπεί μήτε οργίζεται μήτε ερράπισέ ποτε ή περιέκειρεν ή τά ιμάτια περιέσχισεν, έτι εραστής εκείνός εστιν; {ΧΡΥΣΙΣ} Ουκούν ταύτα μόνα ερώντος, ώ 'Αμπελί, δείγματα; {ΑΜΠΕΛΙΣ} Ναί, ταύτ' ανδρός θερμού: επεί τάλλα, φιλήματα καί δάκρυα καί όρκοι καί τό πολλάκις ήκειν αρ- χομένου έρωτος σημείον καί φυομένου έτι: τό δέ πύρ όλον εκ τής ζηλοτυπίας εστίν. ώστε ει καί σέ, ως φής, ο Γοργίας ραπίζει καί ζηλοτυπεί, χρηστά έλπιζε καί εύχου αεί τά αυτά ποιείν. {ΧΡΥΣΙΣ} Τά αυτά; τί λέγεις; αεί ραπίζειν με; {ΑΜΠΕΛΙΣ} Ουχί, αλλ' ανιάσθαι, ει μή πρός μόνον αυτόν βλέποις, επεί ει μή ερά γε, τί άν οργίζοιτο, ει σύ τινα έτερον εραστήν έχεις; {ΧΡΥΣΙΣ} 'Αλλ' ουδέ έχω έγωγε: ο δέ μάτην υπέλαβε τόν πλούσιόν μου εράν, διότι άλλως εμνημόνευσά ποτε αυτού. {ΑΜΠΕΛΙΣ} Καί τούτο ηδύ τό υπό πλουσίων οίεσθαι σπουδά- ζεσθαί σε: ούτω γάρ ανιάσεται μάλλον καί φιλο- τιμήσεται, ως μή υπερβάλοιντο αυτόν οι αντερα- σταί. {ΧΡΥΣΙΣ} Καί μήν ούτός γε μόνον οργίζεται καί ραπίζει, δίδωσι δέ ουδέν. {ΑΜΠΕΛΙΣ} 'Αλλά δώσει -- ζηλοτυπεί γάρ -- καί μάλιστα ήν λυπής αυτόν. {ΧΡΥΣΙΣ} Ουκ οίδ' όπως ραπίσματα λαμβάνειν βούλει με, ώ 'Αμπελίδιον. {ΑΜΠΕΛΙΣ} Ούκ, αλλ', ως οίμαι, ούτως οι μεγάλοι έρωτες γίγνονται, καί ει πείθοιντο αμελείσθαι, ει δέ πιστεύσαι μόνος έχειν, απομαραίνεταί πως η επιθυμία. ταύτα λέγω πρός σέ είκοσιν όλοις έτεσιν εταιρήσασα, σύ δέ οκτωκαιδεκαέτις, οίμαι, ή έλαττον ούσα τυγχάνεις. ει βούλει δέ, καί διη- γήσομαι ά έπαθόν ποτε ου πάνυ πρό πολλών ετών: ήρα μου Δημόφαντος ο δανειστής ο κατόπιν οικών τής Ποικίλης. ούτος ουδεπώποτε πλέον πέντε δραχμών δέδωκε καί ηξίου δεσπότης είναι. ήρα δέ, ώ Χρυσί, επιπόλαιόν τινα έρωτα ούτε υποστένων ούτε δακρύων ούτε αωρί παραγιγνόμε- νος επί τάς θύρας, αλλ' αυτό μόνον συνεκάθευδέ μοι ενίοτε, καί τούτο διά μακρού. επειδή δέ ελθόντα ποτέ απέκλεισα -- Καλλίδης γάρ ο γραφεύς ένδον ήν δέκα δραχμάς πεπομφώς -- τό μέν πρώτον απήλθέ μοι λοιδορησάμενος: επεί δέ πολλαί μέν διήλθον ημέραι, εγώ δέ ου προσέπεμπον, ο Καλ- λίδης δέ ένδον ήν, υποθερμαινόμενος ήδη τότε ο Δημόφαντος καί αυτός αναφλέγεται ες τό πράγμα καί επιστάς ποτε ανεωγμένην τηρήσας τήν θύραν έκλαεν, έτυπτεν, ηπείλει φονεύσειν, περιερρήγνυε τήν εσθήτα, άπαντα εποίει, καί τέλος τάλαντον δούς μόνος είχεν οκτώ όλους μήνας. η γυνή δέ αυτού πρός άπαντας έλεγεν ως υπό φαρμάκων εκμήναιμι αυτόν. τό δέ ήν άρα ζηλοτυπία τό φάρμακον. ώστε, Χρυσί, καί σύ χρώ επί τόν Γοργίαν τώ αυτώ φαρμάκω: πλούσιος δέ ο νεανίσκος έσται, ήν τι ο πατήρ αυτού πάθη.


ΔΟΡΚΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΝΥΧΙΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΩΝ

{ΔΟΡΚΑΣ} 'Απολώλαμεν, ώ κεκτημένη, απολώλαμεν, ο Πολέμων από στρατιάς ανέστρεψε πλουτών, ώς φασιν: εώρακα δέ καγώ αυτόν εφεστρίδα περιπόρ- φυρον εμπεπορπημένον καί ακολούθους άμα πολ- λούς. καί οι φίλοι ως είδον, συνέθεον επ' αυτόν ασπασόμενοι: εν τοσούτω δέ τόν θεράποντα ιδούσα κατόπιν επόμενον, ός συναποδεδημήκει μετ' αυτού, ηρόμην καί, Ειπέ μοι, έφην, ώ Παρμένων, ασπασαμένη πρότερον αυτόν, πώς ημίν επράξατε καί εί τι άξιον τών πολέμων έχοντες επανεληλύ- θατε. {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} Ουκ έδει τούτο ευθύς, αλλ' εκείνα, ότι μέν εσώθητε, πολλή χάρις τοίς θεοίς, καί μάλιστα τώ ξενίω Διί καί 'Αθηνά στρατία: η δέσποινα δέ επυνθάνετο αεί τί πράττοιτε καί ένθα είητε. ει δέ καί τούτο προσέθηκας, ως καί εδάκρυε καί αεί εμέμνητο Πολέμωνος, άμεινον ήν παρά πολύ. {ΔΟΡΚΑΣ} Προείπον ευθύς εν αρχή άπαντα: πρός δέ σέ ουκ άν είπον, αλλά ά ήκουσα εβουλόμην ειπείν. επεί πρός γε Παρμένοντα ούτως ηρξάμην: '~Η που, ώ Παρμένων, εβόμβει τά ώτα υμίν; αεί γάρ εμέμνητο η κεκτημένη μετά δακρύων, καί μάλιστα εί τις εληλύθει εκ τής μάχης καί πολλοί τεθνάναι ελέγοντο, εσπάραττε τότε τάς κόμας καί τά στέρνα ετύπτετο καί επένθει πρός τήν αγγελίαν εκάστην. {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} Εύ γε, ώ Δορκάς, ούτως εχρήν. {ΔΟΡΚΑΣ} Είτα εξής μετ' ου πολύ ηρόμην εκείνα. ο δέ, Πάνυ λαμπρώς, φησίν, ανεστρέψαμεν. {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} Ούτως κακείνος ουδέν προειπών, ως εμέμνητό μου ο Πολέμων ή επόθει ή ηύχετο ζώσαν κατα- λαβείν; {ΔΟΡΚΑΣ} Καί μάλα πολλά τοιαύτα έλεγε. τό δ' ούν κεφάλαιον εξήγγειλε πλούτον πολύν, χρυσόν, εσθή- τα, ακολούθους, ελέφαντα: τό μέν γάρ αργύριον μηδέ αριθμώ άγειν αυτόν, αλλά μεδίμνω απομεμε- τρημένον πολλούς μεδίμνους. είχε δέ καί αυτός Παρμένων δακτύλιον εν τώ μικρώ δακτύλω, μέγιστον, πολύγωνον, καί ψήφος ενεβέβλητο τών τριχρώμων, ερυθρά τε ήν επιπολής. είασα δ' ούν αυτόν εθέλοντά μοι διηγείσθαι ως τόν ''Αλυν διέβησαν καί ως απέκτειναν Τιριδάταν τινά καί ως διέπρεψεν ο Πολέμων εν τή πρός Πισίδας μάχη: απέδραμόν σοι ταύτα προσαγγελούσα, ως περί τών παρόντων σκέψαιο. ει γάρ ελθών ο Πολέμων -- ήξει γάρ πάντως αποσεισάμενος τούς γνωρίμους -- αναπυθόμενος εύροι τόν Φιλόστρατον ένδον παρ' ημίν, τί οίει ποιήσειν αυτόν; {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} 'Εξευρίσκωμεν, ώ Δορκάς, εκ τών παρόν- των σωτήριον: ούτε γάρ τούτον αποπέμψαι καλόν τάλαντον έναγχος δεδωκότα καί τάλλα έμπορον όντα καί πολλά υπισχνούμενον, ούτε Πολέμωνα τοιούτον επανήκοντα χρήσιμον μή παραδέχεσθαι: προσέτι γάρ καί ζηλότυπός εστιν, ός καί πενό- μενος έτι πολύ αφόρητος ήν: νύν δέ τί εκείνος ουκ άν ποιήσειεν; {ΔΟΡΚΑΣ} 'Αλλά καί προσέρχεται. {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} 'Εκλύομαι, ώ Δορκάς, από τής απορίας καί τρέμω. {ΔΟΡΚΑΣ} 'Αλλά καί Φιλόστρατος προσέρχεται. {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} Τίς γένωμαι; πώς άν με η γή καταπίοι; {ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ} Τί ου πίνομεν, ώ Παννυχί; {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} ''Ανθρωπε, απολώλεκάς με. σύ δέ χαίρε, Πο- λέμων, χρόνιος φανείς. {ΠΟΛΕΜΩΝ} Ούτος ούν τίς εστιν ο προσιών υμίν; σιωπάς; εύ γε: οίχου, ώ Παννυχί. εγώ δέ πεμπταίος εκ Πυλών διέπτην επειγόμενος επί τοιαύτην γυναίκα. καί δίκαια μέντοι πέπονθα, καίτοι χάριν έχων: ουκέτι γάρ αρπασθήσομαι υπό σού. {ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ} Σύ δέ τίς εί, ώ βέλτιστε; {ΠΟΛΕΜΩΝ} ''Οτι Πολέμων ο Στειριεύς Πανδιονίδος φυλής, ακούεις: χιλιαρχήσας τό πρώτον, νύν δέ εξαναστή- σας πεντακισχιλίαν ασπίδα, εραστής Παννυχίδος, ότε ώμην έτι ανθρώπινα φρονείν αυτήν. {ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ} 'Αλλά τά νύν σοι, ώ ξεναγέ, Παννυχίς εμή εστι, καί τάλαντον είληφε, λήψεται δέ ήδη καί έτερον, επειδάν τά φορτία διαθώμεθα. καί νύν ακολούθει μοι, ώ Παννυχί, τούτον δέ παρ' 'Οδρύσαις χιλιαρ- χείν έα. {ΠΟΛΕΜΩΝ} 'Ελευθέρα μέν εστι καί ακολουθήσει, ήν εθέλη. {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} Τί ποιώ, Δορκάς; {ΔΟΡΚΑΣ} Εισιέναι άμεινον, οργιζομένω ουχ οίόν τε παρείναι Πολέμωνι, καί μάλλον επιταθήσεται ζηλοτυπών. {ΠΑΝΝΥΧΙΣ} Ει θέλεις, εισίωμεν. {ΠΟΛΕΜΩΝ} 'Αλλά προλέγω υμίν ότι τό ύστατον πίεσθε τήμερον, ή μάτην εγώ τοσούτοις φόνοις εγγεγυμνα- σμένος πάρειμι. τούς Θράκας, ώ Παρμένων: ωπλισμένοι ηκέτωσαν εμφράξαντες τόν στενωπόν τή φάλαγγι: επί μετώπου μέν τό οπλιτικόν, παρ' εκάτερα δέ οι σφενδονήται καί τοξόται, οι δέ άλλοι κατόπιν. {ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ} `Ως βρεφυλλίοις ταύτα, ώ μισθοφόρε, ημίν λέ- γεις καί μορμολύττη. σύ γάρ αλεκτρυόνα πώποτε απέκτεινας ή πόλεμον είδες; ερυμάτιον εφρούρεις τάχα διμοιρίτης ών, ίνα καί τούτο προσχαρίσωμαί σοι. {ΠΟΛΕΜΩΝ} Καί μήν είση μετ' ολίγον, επειδάν προσιόντας ημάς επί δόρυ θεάση στίλβοντας τοίς όπλοις. {ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ} ''Ηκετε μόνον συσκευασάμενοι. εγώ δέ καί Τί- βειος ούτος -- μόνος γάρ ούτος έπεταί μοι -- βάλλοντες υμάς λίθοις τε καί οστράκοις ούτω διασκεδάσομεν, ως μηδέ όποι οίχεσθε έχοιτε ειδέναι.


ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ ΚΑΙ ΔΡΟΣΙΣ

{ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Ουκέτι φοιτά παρά σέ, ώ Δροσί, τό μειρά- κιον ο Κλεινίας; ου γάρ εώρακα, πολύς ήδη χρόνος, αυτόν παρ' υμίν. {ΔΡΟΣΙΣ} Ουκέτι, ώ Χελιδόνιον: ο γάρ διδάσκαλος αυτόν είρξε μηκέτι μοι προσιέναι. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Τίς ούτος; μή τι τόν παιδοτρίβην Διότιμον λέγεις; επεί εκείνός γε φίλος εστίν. {ΔΡΟΣΙΣ} Ούκ, αλλ' ο κάκιστα φιλοσόφων απολούμενος 'Αρισταίνετος. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Τόν σκυθρωπόν λέγεις, τόν δασύν, τόν βα- θυπώγωνα, ός είωθε μετά τών μειρακίων περιπα- τείν εν τή Ποικίλη; {ΔΡΟΣΙΣ} 'Εκείνόν φημι τόν αλαζόνα, όν κάκιστα επί- δοιμι απολούμενον, ελκόμενον τού πώγωνος υπό δημίου. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Τί παθών δέ εκείνος τοιαύτα έπεισε τόν Κλεινίαν; {ΔΡΟΣΙΣ} Ουκ οίδα, ώ Χελιδόνιον. αλλ' ο μηδέποτε απόκοιτός μου γενόμενος αφ' ού γυναικί ομιλείν ήρξατο -- πρώτον δέ ωμίλησέ μοι -- τριών τούτων εξής ημερών ουδέ προσήλθε τώ στενωπώ: επεί δέ ηνιώμην -- ουκ οίδα δέ όπως τι έπαθον επ' αυτώ -- έπεμψα τήν Νεβρίδα περισκεψομένην αυτόν ή εν αγορά διατρίβοντα ή εν Ποικίλη: η δέ περιπατούντα έφη ιδούσα μετά τού 'Αρισταινέτου νεύσαι πόρρω, εκείνον δέ ερυθριάσαντα κάτω οράν καί μηκέτι παρενεγκείν τόν οφθαλμόν. είτ' εβάδι- ζον άμα ες τήν 'Ακαδημίαν: η δέ άχρι τού Διπύλου ακολουθήσασα, επεί μηδ' όλως επε- στράφη, επανήκεν ουδέν σαφές απαγγείλαι έχουσα. πώς με οίει διάγειν τό μετά ταύτα ουκ έχουσαν εικάσαι ό τι μοι πέπονθεν ο μειρακίσκος; αλλά μή ελύπησά τι αυτόν, έλεγον, ή τινος άλλης ηράσθη μισήσας εμέ; αλλ' ο πατήρ διεκώλυσεν αυτόν; πολλά τοιαύτα η αθλία έστρεφον. ήδη δέ περί δείλην οψίαν ήκέ μοι Δρόμων τό γραμμάτιον τουτί παρ' αυτού κομίζων. ανάγνωθι λαβούσα, ώ Χελι- δόνιον: οίσθα γάρ δή που γράμματα. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Φέρ' ίδωμεν: τά γράμματα ου πάνυ σαφή, αλλά επισεσυρμένα δηλούντα έπειξίν τινα τού γεγραφότος. λέγει δέ “πώς μέν εφίλησά σε, ώ Δροσί, τούς θεούς ποιούμαι μάρτυρας.” {ΔΡΟΣΙΣ} Αιαί τάλαν, ουδέ τό χαίρειν προσέγραψε. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} ”Καί νύν δέ ου κατά μίσος, αλλά κατ' ανάγκην αφίσταμαί σου: ο πατήρ γάρ 'Αρισταινέτω παρέδωκέ με φιλοσοφείν αυτώ, κακείνος -- έμαθε γάρ τά καθ' ημάς άπαντα -- πάνυ πολλά επετίμησέ μοι απρεπές είναι λέγων εταίρα συνείναι 'Αρχιτέ- λους καί 'Ερασικλείας υιόν όντα: πολύ γάρ άμεινον είναι τήν αρετήν προτιμάν τής ηδονής.” {ΔΡΟΣΙΣ} Μή ώρας ίκοιτο ο λήρος εκείνος τοιαύτα παιδεύων τό μειράκιον. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} ”''Ωστε ανάγκη πείθεσθαι αυτώ: παρακολουθεί γάρ ακριβώς παραφυλάσσων, καί όλως ουδέ προς- βλέπειν άλλω ουδενί έξεστιν ότι μή εκείνω: ει δέ σωφρονοίμι καί πάντα πεισθείην αυτώ, υπισχνείται πάνυ ευδαίμονα έσεσθαί με καί ενάρετον καταστή- σεσθαι τοίς πόνοις προγεγυμνασμένον. ταύτά σοι μόλις έγραψα υποκλέψας εμαυτόν. σύ δέ μοι ευτύχει καί μέμνησο Κλεινίου.” {ΔΡΟΣΙΣ} Τί σοι δοκεί η επιστολή, ώ Χελιδόνιον; {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Τά μέν άλλα η από Σκυθών ρήσις, τό δέ “μέμ- νησο Κλεινίου” έχει τινά υπόλοιπον ελπίδα. {ΔΡΟΣΙΣ} Καμοί ούτως έδοξεν: απόλλυμαι δ' ούν υπό τού έρωτος. ο μέντοι Δρόμων έφασκε παιδερα- στήν τινα είναι τόν 'Αρισταίνετον καί επί προφάσει τών μαθημάτων συνείναι τοίς ωραιοτάτοις τών νέων καί ιδία λογοποιείσθαι πρός τόν Κλεινίαν υποσχέσεις τινάς υπισχνούμενον ως ισόθεον απο- φανεί αυτόν. αλλά καί αναγιγνώσκει μετ' αυτού ερωτικούς τινας λόγους τών παλαιών φιλοσόφων πρός τούς μαθητάς, καί όλος περί τό μειράκιόν εστιν. ηπείλει δέ καί τώ πατρί τού Κλεινίου κατερείν ταύτα. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} 'Εχρήν, ώ Δροσί, γαστρίσαι τόν Δρόμωνα. {ΔΡΟΣΙΣ} 'Εγάστρισα, καί άνευ δέ τούτου εμός εστι: κέκνισται γάρ κακείνος τής Νεβρίδος. {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Θάρρει, πάντα έσται καλώς. εγώ δέ καί επιγ- ράψειν μοι δοκώ επί τού τοίχου εν Κεραμεικώ, ένθα ο 'Αρχιτέλης είωθε περιπατείν, 'Αρισταίνετος δια- φθείρει Κλεινίαν, ώστε καί εκ τούτου συνδραμείν τή παρά τού Δρόμωνος διαβολή. {ΔΡΟΣΙΣ} Πώς δ' άν λάθοις επιγράψασα; {ΧΕΛΙΔΟΝΙΟΝ} Τής νυκτός, Δροσί, άνθρακά ποθεν λαβούσα. {ΔΡΟΣΙΣ} Εύ γε, συστράτευε μόνον, ώ Χελιδόνιον, κατά τού αλαζόνος 'Αρισταινέτου.


ΤΡΥΦΑΙΝΑ ΚΑΙ ΧΑΡΜΙΔΗΣ

{ΤΡΥΦΑΙΝΑ} `Εταίραν δέ τις παραλαβών πέντε δραχμάς τό μίσθωμα δούς καθεύδει αποστραφείς δακρύων καί στένων; αλλ' ούτε πέπωκας ηδέως, οίμαι, ούτε δειπνήσαι μόνος ηθέλησας: έκλαες γάρ καί παρά τό δείπνον, εώρων γάρ: καί νύν δέ ου διαλέ- λοιπας αναλύζων ώσπερ βρέφος. ταύτα ούν, ώ Χαρμίδη, τίνος ένεκα ποιείς; μή αποκρύψη με, ως άν καί τούτο απολαύσω τής νυκτός αγρυπνή- σασα μετά σού. {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} ''Ερως με απόλλυσιν, ώ Τρύφαινα, καί ουκέτ' αντέχω πρός τό δεινόν. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} 'Αλλ' ότι μέν ουκ εμού εράς, δήλον: ου γάρ άν έχων με ημέλεις καί απωθού περιπλέκεσθαι θέλου- σαν καί τέλος διετείχιζες τό μεταξύ ημών τώ ιματίω δεδιώς μή ψαύσαιμί σου. τίς δέ όμως εκείνη εστίν, ειπέ: τάχα γάρ άν τι καί συντελέ- σαιμι πρός τόν έρωτα, οίδα γάρ ως χρή τά τοιαύτα διακονείσθαι. {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Καί μήν οίσθα καί πάνυ ακριβώς αυτήν κακείνη σέ: ου γάρ αφανής εταίρα εστίν. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} Ειπέ τούνομα, ώ Χαρμίδη. {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Φιλημάτιον, ώ Τρύφαινα. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} `Οποτέραν λέγεις; δύο γάρ εισι: τήν εκ Πει- ραιώς, τήν άρτι διακεκορευμένην, ής ερά Δαμύλος ο τού νύν στρατηγούντος υιός, ή τήν ετέραν, ήν Παγίδα επικαλούσιν; {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} 'Εκείνην, καί εάλωκα ο κακοδαίμων καί συνεί- λημμαι πρός αυτής. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} Ουκούν δι' εκείνην έκλαες; {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Καί μάλα. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} Πολύς δέ χρόνος έστι σοι ερώντι ή νεοτελής τις εί; {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Ου νεοτελής, αλλά μήνες επτά σχεδόν από Διονυσίων, ότε πρώτως είδον αυτήν. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} Είδες δέ όλην ακριβώς, ή τό πρόσωπον μόνον καί όσα τού σώματος φανερά [ά] είδες Φιληματίου, καί ως χρήν γυναίκα πέντε καί τετταράκοντα έτη γεγονυίαν ήδη; {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Καί μήν επόμνυται δύο καί είκοσιν ες τόν εσόμενον 'Ελαφηβολιώνα τελέσειν. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} Σύ δέ ποτέροις πιστεύσειας άν, τοίς εκεί- νης όρκοις ή τοίς σεαυτού οφθαλμοίς; επίσκεψαι γάρ ακριβώς υποβλέψας ποτέ τούς κροτάφους αυτής, ένθα μόνον τάς αυτής τρίχας έχει: τά δέ άλλα φενάκη βαθεία. παρά δέ τούς κροτάφους οπόταν ασθενήση τό φάρμακον, ώ βάπτεται, υπολευκαίνεται τά πολλά. καίτοι τί τούτο; βία- σαί ποτε καί γυμνήν αυτήν ιδείν. {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Ουδεπώποτέ μοι πρός τούτο ενέδωκεν. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} Εικότως: ηπίστατο γάρ μυσαχθησόμενόν σε τάς λεύκας. όλη δέ από τού αυχένος ες τά γόνατα παρδάλει έοικεν. αλλά σύ εδάκρυες τοιαύτη μή συνών; ή που τάχα καί ελύπει σε καί υπερεώρα; {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Ναί, ώ Τρύφαινα, καίτοι τοσαύτα παρ' εμού λαμβάνουσα. καί νύν επειδή χιλίας αιτούση ουκ είχον διδόναι ραδίως άτε υπό πατρί φειδομένω τρεφόμενος, Μοσχίωνα εσδεξαμένη απέκλεισέ με, ανθ' ών λυπήσαι καί αυτός εθέλων αυτήν σέ παρείληφα. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} Μά τήν 'Αφροδίτην ουκ άν ήκον, εί μοι προείπέ τις ως επί τούτοις παραλαμβανοίμην, λυπήσαι άλλην, καί ταύτα Φιλημάτιον τήν σορόν. αλλ' άπειμι, καί γάρ ήδη τρίτον τούτο ήσεν αλεκτρυών. {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Μή σύ γε ούτως ταχέως, ώ Τρύφαινα: ει γάρ αληθή εστιν ά φής περί Φιληματίου, τήν πηνήκην καί ότι βάπτεται καί τό τών άλλων αλφών, ουδέ προσβλέπειν άν έτι εδυνάμην αυτή. {ΤΡΥΦΑΙΝΑ} 'Ερού τήν μητέρα, εί ποτε λέλουται μετ' αυτής: περί γάρ τών ετών κάν ο πάππος διηγήσεταί σοι, εί γε ζή έτι. {ΧΑΡΜΙΔΗΣ} Ουκούν επεί τοιαύτη εκείνη, αφηρήσθω μέν ήδη τό διατείχισμα, περιβάλλωμεν δέ αλλήλους καί φιλώμεν καί αληθώς συνώμεν: Φιλημάτιον δέ πολλά χαιρέτω.


ΙΟΕΣΣΑ ΚΑΙ ΠΥΘΙΑΣ ΚΑΙ ΛΥΣΙΑΣ

{ΙΟΕΣΣΑ} Θρύπτη, ώ Λυσία, πρός εμέ; καί καλώς, ότι μήτε αργύριον πώποτε ήτησά σε μήτ' απέκλεισα ελθόντα, ένδον έτερος, ειπούσα, μήτε παραλογισά- μενον τόν πατέρα ή υφελόμενον τής μητρός ηνάγκασα εμοί τι κομίσαι, οποία αι άλλαι ποιούσιν, αλλ' ευθύς εξ αρχής άμισθον, αξύμβολον εισεδε- ξάμην, οίσθα όσους εραστάς παραπεμψαμένη, Θεοκλέα τόν πρυτανεύοντα νύν καί Πασίωνα τόν ναύκληρον καί τόν συνέφηβόν σου Μέλισσον, καίτοι έναγχος αποθανόντος αυτώ τού πατρός καί κύριον αυτόν όντα τής ουσίας: εγώ δέ τόν Φάωνα μόνον είχον ούτε τινά προσβλέπουσα έτερον ούτε προσιεμένη ότι μή σέ: ώμην γάρ η ανόητος αληθή είναι ά ώμνυες, καί διά τούτό σοι προσέ- χουσα ώσπερ η Πηνελόπη εσωφρόνουν, επιβοω- μένης τής μητρός καί πρός τάς φίλας εγκαλούσης. σύ δέ επείπερ έμαθες υποχείριον έχων με τετη- κυίαν επί σοί, άρτι μέν Λυκαίνη προσέπαιζες εμού ορώσης, ως λυποίης εμέ, άρτι δέ σύν εμοί κατακείμενος επήνεις Μαγίδιον τήν ψάλτριαν: εγώ δ' επί τούτοις δακρύω καί συνίημι υβριζο- μένη. πρώην δέ οπότε συνεπίνετε Θράσων καί σύ καί Δίφιλος, παρήσαν καί η αυλητρίς Κυμβάλιον καί Πυραλλίς εχθρά ούσα εμοί. σύ δέ τούτ' ειδώς τήν Κυμβάλιον μέν ού μοι πάνυ εμέλησεν ότι πεντάκις εφίλησας: σεαυτόν γάρ ύβριζες τοιαύτην φιλών: Πυραλλίδα δέ όσον ενένευες, καί πιών άν εκείνη μέν απέδειξας τό ποτήριον, αποδι- δούς δέ τώ παιδί πρός τό ούς εκέλευες, ει μή Πυραλλίς αιτήσειε, μή άν άλλω εγχέαι: τέλος δέ τού μήλου αποδακών, οπότε τόν Δίφιλον είδες ασχολούμενον -- ελάλει γάρ Θράσωνι -- προκύψας πως ευστόχως προσηκόντισας ες τόν κόλπον αυτής, ουδέ λαθείν γε πειρώμενος εμέ: η δέ φιλήσασα μεταξύ τών μαστών υπό τώ αποδέσμω παρεβύσατο. ταύτα ούν τίνος ένεκα ποιείς; τί σε ή μέγα ή μικρόν εγώ ηδίκησα ή λελύπηκα; τίνα έτερον είδον; ου πρός μόνον σέ ζώ; ου μέγα, ώ Λυσία, τούτο ποιείς γύναιον άθλιον λυπών μεμηνός επί σοί; έστι τις θεός η 'Αδράστεια καί τά τοιαύτα ορά: σύ δέ ποτε λυπήση τάχα, άν ακούσης τι περί εμού, κειμένην με ήτοι βρόχω εμαυτήν αποπνίξασαν ή ες τό φρέαρ επί κεφαλήν εμπεσού- σαν, ή ένα γέ τινα τρόπον ευρήσω θανάτου, ως μηκέτ' ενοχλοίην βλεπομένη. πομπεύσεις τότε ως μέγα καί λαμπρόν έργον εργασάμενος. τί με υποβλέπεις καί πρίεις τούς οδόντας; ει γάρ τι εγκαλείς, ειπέ, Πυθιάς ημίν αύτη δικασάτω. τί τούτο; ουδέ αποκρινάμενος απέρχη καταλιπών με; οράς, ώ Πυθιάς, οία πάσχω υπό Λυσίου; {ΠΥΘΙΑΣ} '`Ω τής αγριότητος, τό μηδέ επικλασθήναι δα- κρυούσης: λίθος, ουκ άνθρωπός εστι. πλήν αλλ' εί γε χρή ταληθές ειπείν, σύ, ώ 'Ιόεσσα, διέφθειρας αυτόν υπεραγαπώσα καί τούτο εμφαίνουσα. εχρήν δέ μή πάνυ αυτόν ζηλούν: υπερόπται γάρ αισθα- νόμενοι γίγνονται. παύ', ώ τάλαινα, δακρύουσα, καί ήν μοι πείθη, άπαξ ή δίς απόκλεισον ελθόντα: όψει γάρ ανακαιόμενον αυτόν πάνυ καί αντιμεμη- νότα αληθώς. {ΙΟΕΣΣΑ} 'Αλλά μηδ' είπης, άπαγε. αποκλείσω Λυσίαν; είθε μή αυτός αποσταίη φθάσας. {ΠΥΘΙΑΣ} 'Αλλ' επανέρχεται αύθις. {ΙΟΕΣΣΑ} 'Απολώλεκας ημάς, ώ Πυθιάς: ηκρόαταί σου ίσως “απόκλεισον” λεγούσης. {ΛΥΣΙΑΣ} Ουχί ταύτης ένεκεν, ώ Πυθιάς, επανελήλυθα, ήν ουδέ προσβλέψαιμι έτι τοιαύτην ούσαν, αλλά διά σέ, ως μή καταγιγνώσκης εμού καί λέγης, ''Ατεγκτος ο Λυσίας εστίν. {ΠΥΘΙΑΣ} 'Αμέλει καί έλεγον, ώ Λυσία. {ΛΥΣΙΑΣ} Φέρειν ούν εθέλεις, ώ Πυθιάς, 'Ιόεσσαν ταύτην τήν νύν δακρύουσαν αυτόν επιστάντα αυτή ποτε μετά νεανίου καθευδούση εμού αποστάση; {ΠΥΘΙΑΣ} Λυσία, τό μέν όλον εταίρα εστί. πώς δ' ούν κατέλαβες αυτούς συγκαθεύδοντας; {ΛΥΣΙΑΣ} ''Εκτην σχεδόν ταύτην ημέραν, νή Δί', έκτην γε, δευτέρα ισταμένου: τό τήμερον δέ εβδόμη εστίν. ο πατήρ ειδώς ως πάλαι ερώην ταυτησί τής χρηστής, ενέκλεισέ με παραγγείλας τώ θυρωρώ μή ανοίγειν: εγώ δέ, ου γάρ έφερον μή ουχί συνείναι αυτή, τόν Δρόμωνα εκέλευσα παρακύψαντα παρά τόν θριγκόν τής αυλής, ή ταπεινότατον ήν, αναδέ- ξασθαί με επί τόν νώτον: ράον γάρ ούτως αναβή- σεσθαι έμελλον. τί άν μακρά λέγοιμι; υπερέβην, ήκον, τήν αύλειον εύρον αποκεκλεισμένην επιμελώς: μέσαι γάρ νύκτες ήσαν. ουκ έκοψα δ' ούν, αλλ' επάρας ηρέμα τήν θύραν, ήδη δέ καί άλλοτ' επε- ποιήκειν αυτό, παραγαγών τόν στροφέα παρεις- ήλθον αψοφητί. εκάθευδον δέ πάντες, είτα επαφώ- μενος τού τοίχου εφίσταμαι τή κλίνη. {ΙΟΕΣΣΑ} Τί ερείς, ώ Δάματερ; αγωνιώ γάρ. {ΛΥΣΙΑΣ} 'Επειδή δέ ουχ εώρων τό άσθμα έν, τό μέν πρώτον ώμην τήν Λυδήν αυτή συγκαθεύδειν: τό δ' ουκ ήν, ώ Πυθιάς, αλλ' εφαψάμενος εύρον αγένειόν τινα πάνυ απαλόν, εν χρώ κεκαρμένον, μύρων καί αυτόν αποπνέοντα. τούτο ιδών ει μέν καί ξίφος έχων ήλθον, ουκ άν ώκνησα, εύ ίστε. τί γελάτε, ώ Πυθιάς; γέλωτος άξια δοκώ σοι διηγείσθαι; {ΙΟΕΣΣΑ} Τούτό σε, ώ Λυσία, λελύπηκεν; η Πυθιάς αύτη μοι συνεκάθευδε. {ΠΥΘΙΑΣ} Μή λέγε, ώ 'Ιόεσσα, πρός αυτόν. {ΙΟΕΣΣΑ} Τί μή λέγω; Πυθιάς ήν, φίλτατε, μετακλη- θείσα υπ' εμού, ως άμα καθεύδοιμεν: ελυπούμην γάρ σέ μή έχουσα. {ΛΥΣΙΑΣ} Πυθιάς ο εν χρώ κεκαρμένος; είτα δι' έκτης ημέρας ανεκόμησε τοσαύτην κόμην; {ΙΟΕΣΣΑ} 'Από τής νόσου εξυρήσατο, ώ Λυσία: υπέρρεον γάρ αυτή αι τρίχες. νύν δέ καί τήν πηνήκην επέ- θετο. δείξον, ώ Πυθιάς, δείξον ούτως όν, πείσον αυτόν. ιδού τό μειράκιον ο μοιχός όν εζηλοτύπεις. {ΛΥΣΙΑΣ} Ουκ εχρήν ούν, ώ 'Ιόεσσα, καί ταύτα ερώντα εφαψάμενον αυτόν; {ΙΟΕΣΣΑ} Ουκούν σύ μέν ήδη πέπεισαι: βούλει δέ αντιλυ- πήσω σε καί αυτή; οργίζομαι δικαίως εν τώ μέρει. {ΛΥΣΙΑΣ} Μηδαμώς, αλλά πίνωμεν ήδη, καί Πυθιάς μεθ' ημών: άξιον γάρ αυτήν παρείναι ταίς σπονδαίς. {ΙΟΕΣΣΑ} Παρέσται. οία πέπονθα διά σέ, ώ γενναιότατε νεανίσκων Πυθίας. {ΠΥΘΙΑΣ} 'Αλλά καί διήλλαξα υμάς ο αυτός, ώστε μή μοι χαλέπαινε. πλήν τό δείνα, όρα, ώ Λυσία, μή τινι είπης τό περί τής κόμης.


ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ ΚΑΙ ΧΗΝΙΔΑΣ ΚΑΙ ΥΜΝΙΣ

{ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} 'Εν δέ τή πρός τούς Γαλάτας μάχη ειπέ, ώ Χηνίδα, όπως μέν προεξήλασα τών άλλων ιππέων επί τού ίππου τού λευκού, όπως δέ οι Γαλάται καίτοι άλκιμοι όντες έτρεσάν <μ'> ευθύς ως είδον καί ουθείς έτι υπέστη. τότε τοίνυν εγώ τήν μέν λόγχην ακοντίσας διέπειρα τόν ίππαρχον αυτόν καί τόν ίππον, επί δέ τό συνεστηκός έτι αυτών -- ήσαν γάρ τινες οί έμενον διαλύσαντες μέν τήν φάλαγγα, ες πλαίσιον δέ συναγαγόντες αυτούς -- επί τούτους εγώ σπασάμενος τήν σπάθην άπαντι τώ θυμώ επελάσας ανατρέπω μέν όσον επτά τούς προεστώ- τας αυτών τή εμβολή τού ίππου: τώ ξίφει δέ κατενεγκών διέτεμον τών λοχαγών ενός ες δύο τήν κεφαλήν αυτώ κράνει. υμείς δέ, ώ Χηνίδα, μετ' ολίγον επέστητε ήδη φευγόντων. {ΧΗΝΙΔΑΣ} ''Οτε γάρ, ώ Λεόντιχε, περί Παφλαγονίαν εμονομάχησας τώ σατράπη, ου μεγάλα επεδείξω καί τότε; {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Καλώς υπέμνησας ουκ αγεννούς ουδ' εκείνης τής πράξεως: ο γάρ σατράπης μέγιστος ών, οπλομάχων άριστος δοκών είναι, καταφρονήσας τού `Ελληνικού, προπηδήσας ες τό μέσον προυκα- λείτο εί τις εθέλοι αυτώ μονομαχήσαι. οι μέν ούν άλλοι κατεπεπλήγεσαν οι λοχαγοί καί οι ταξίαρχοι καί ο ηγεμών αυτός καίτοι ουκ αγεννής άνθρωπος ών: 'Αρίσταιχμος γάρ ημών ηγείτο Αιτωλός ακοντιστής άριστος, εγώ δέ εχιλιάρχουν έτι. τολμήσας δ' όμως καί τούς εταίρους επιλαμβανο- μένους αποσεισάμενος, εδεδοίκεσαν γάρ υπέρ εμού ορώντες αποστίλβοντα μέν τόν βάρβαρον επιχρύσοις τοίς όπλοις, μέγαν δέ καί φοβερόν όντα τόν λόφον, κραδαίνοντα τήν λόγχην -- {ΧΗΝΙΔΑΣ} Καγώ έδεισα τότε, ώ Λεόντιχε, καί οίσθα ως ειχόμην σου δεόμενος μή προκινδυνεύειν: αβίωτα γάρ ήν μοι σού αποθανόντος. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} 'Αλλ' εγώ τολμήσας παρήλθον ες τό μέσον ου χείρον τού Παφλαγόνος ωπλισμένος, αλλά πάγχρυ- σος καί αυτός, ώστε βοή ευθύς εγένετο καί παρ' ημών καί παρά τών βαρβάρων: εγνώρισαν γάρ με κακείνοι ιδόντες από τής πέλτης μάλιστα καί τών φαλάρων καί τού λόφου. ειπέ, ώ Χηνίδα, τίνι με τότε πάντες είκαζον; {ΧΗΝΙΔΑΣ} Τίνι δέ άλλω ή 'Αχιλλεί νή Δία τώ Θέτιδος καί Πηλέως; ούτως έπρεπε μέν σοι η κόρυς, η φοινικίς δέ επήνθει καί η πέλτη εμάρμαιρεν. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} 'Επεί δέ συνέστημεν, ο βάρβαρος πρότερος τιτρώσκει με ολίγον όσον επιψαύσαι τώ δόρατι μικρόν υπέρ τό γόνυ, εγώ δέ διελάσας τήν ασπίδα τή σαρίση παίω διαμπάξ ες τό στέρνον, είτ' επιδραμών απεδειροτόμησα τή σπάθη ραδίως καί τά όπλα έχων επανήλθον άμα καί τήν κεφαλήν επί τής σαρίσης πεπηγυίαν κομίζων λελουμένος τώ φόνω. {ΥΜΝΙΣ} ''Απαγε, ώ Λεόντιχε, μιαρά ταύτα καί φοβερά περί σαυτού διηγή, καί ουκ άν έτι σε ουδέ προς- βλέψειέ τις ούτω χαίροντα τώ λύθρω, ουχ όπως συμπίοι ή συγκοιμηθείη. έγωγ' ούν άπειμι. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Διπλάσιον απόλαβε τό μίσθωμα. {ΥΜΝΙΣ} Ουκ άν υπομείναιμι ανδροφόνω συγκαθεύδειν. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Μή δέδιθι, ώ `Υμνί: εν Παφλαγόσιν εκείνα πέπρακται, νύν δέ ειρήνην άγω. {ΥΜΝΙΣ} 'Αλλ' εναγής άνθρωπος εί, καί τό αίμα κατέσταζέ σου από τής κεφαλής τού βαρβάρου, ήν έφερες επί τή σαρίση. είτ' εγώ τοιούτον άνδρα περιβάλω καί φιλήσω; μή, ώ Χάριτες, γένοιτο: ουδέν γάρ ούτος αμείνων τού δημίου. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Καί μήν εί με είδες εν τοίς όπλοις, εύ οίδα, ηράσθης άν. {ΥΜΝΙΣ} 'Ακούουσα μόνον, ώ Λεόντιχε, ναυτιώ καί φρίττω καί τάς σκιάς μοι δοκώ οράν καί τά είδωλα τών πεφονευμένων καί μάλιστα τού αθλίου λοχα- γού ες δύο τήν κεφαλήν διηρημένου. τί οίει, τό έργον αυτό καί τό αίμα ει εθεασάμην καί κειμένους τούς νεκρούς; εκθανείν δή μοι δοκώ: ουδ' αλεκτρυόνα πώποτε φονευόμενον είδον. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Ούτως αγεννής, ώ `Υμνί, καί μικρόψυχος εί; εγώ δέ ώμην ησθήσεσθαί σε ακούουσαν. {ΥΜΝΙΣ} 'Αλλά τέρπε τοίς διηγήμασι τούτοις εί τινας Λημνιάδας ή Δαναΐδας εύροις: εγώ δ' αποτρέχω παρά τήν μητέρα, έως έτι ημέρα εστίν. έπου καί σύ, ώ Γραμμί: σύ δέ έρρωσο, χιλιάρχων άριστε καί φονεύ οπόσων άν εθέλης. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Μείνον, ώ `Υμνί, μείνον -- απελήλυθε. {ΧΗΝΙΔΑΣ} Σύ γάρ, ώ Λεόντιχε, αφελή παιδίσκην κατε- φόβησας επισείων λόφους καί απιθάνους αριστείας διεξιών: εγώ δέ εώρων ευθύς όπως χλωρά εγένετο έτι σου τά κατά τόν λοχαγόν εκείνα διηγουμένου καί συνέστειλε τό πρόσωπον καί υπέφριξεν, επεί διακόψαι τήν κεφαλήν έφης. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} ''Ωιμην ερασμιώτερος αυτή φανείσθαι. αλλά καί σύ με προσαπολώλεκας, ώ Χηνίδα, τό μονο- μάχιον υποβαλών. {ΧΗΝΙΔΑΣ} Ουκ έδει γάρ συνεπιψεύδεσθαί σοι ορώντα τήν αιτίαν τής αλαζονείας; σύ δέ πολύ φοβερώτερον αυτό εποίησας. έστω γάρ, απέτεμες τού κακο- δαίμονος Παφλαγόνος τήν κεφαλήν, τί καί κατέ- πηξας αυτήν επί τής σαρίσης, ώστε σου καταρρείν τό αίμα; {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Τούτο μιαρόν ως αληθώς, ώ Χηνίδα, επεί τά γε άλλα ου κακώς συνεπέπλαστο. άπιθι δ' ούν καί πείσον αυτήν συγκαθευδήσουσαν. {ΧΗΝΙΔΑΣ} Λέγω ούν ως εψεύσω άπαντα γενναίος αυτή δόξαι βουλόμενος; {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Αισχρόν, ώ Χηνίδα. {ΧΗΝΙΔΑΣ} Καί μήν ουκ άλλως αφίκοιτο. ελού τοίνυν θάτερον ή μισείσθαι αριστεύς είναι δοκών ή καθεύδειν μετά `Υμνίδος εψεύσθαι ομολογών. {ΛΕΟΝΤΙΧΟΣ} Χαλεπά μέν άμφω: αιρούμαι δ' όμως τήν `Υμνίδα. άπιθι ούν καί λέγε, ώ Χηνίδα, εψεύσθαι μέν, μή πάντα δέ.


ΔΩΡΙΩΝ ΚΑΙ ΜΥΡΤΑΛΗ

{ΔΩΡΙΩΝ} Νύν με αποκλείεις, ώ Μυρτάλη, νύν, ότε πένης εγενόμην διά σέ, ότε δέ σοι τοσαύτα εκόμιζον, ερώμενος, ανήρ, δεσπότης, πάντ' ήν εγώ. επεί δ' εγώ μέν αύος ήδη ακριβώς, σύ δέ τόν Βιθυνόν έμπορον εύρηκας εραστήν, αποκλείομαι μέν εγώ καί πρό τών θυρών έστηκα δακρύων, ο δέ τών νυκτών φιλείται καί μόνος ένδον εστί καί παννυχί- ζεται, καί κυείν φής απ' αυτού. {ΜΥΡΤΑΛΗ} Ταύτά με αποπνίγει, Δωρίων, μάλιστα οπόταν λέγης ως πολλά έδωκας καί πένης γεγένησαι δι' εμέ. λόγισαι γούν άπαντα εξ αρχής οπόσα μοι εκόμισας. {ΔΩΡΙΩΝ} Εύ γε, ώ Μυρτάλη, λογισώμεθα. υποδήματα εκ Σικυώνος τό πρώτον δύο δραχμών: τίθει δύο δραχμάς. {ΜΥΡΤΑΛΗ} 'Αλλ' εκοιμήθης νύκτας δύο. {ΔΩΡΙΩΝ} Καί οπότε ήκον εκ Συρίας, αλάβαστρον μύρου εκ Φοινίκης, δύο καί τούτο δραχμών νή τόν Ποσειδώ. {ΜΥΡΤΑΛΗ} 'Εγώ δέ σοι εκπλέοντι τό μικρόν εκείνο χι- τώνιον τό μέχρι τών μηρών, ως έχοις ερέττων 'Επιούρου τού πρωρέως εκλαθομένου αυτό παρ' ημίν, οπότε εκάθευδε παρ' εμοί. {ΔΩΡΙΩΝ} 'Απέλαβεν αυτό γνωρίσας ο 'Επίουρος πρώην εν Σάμω μετά πολλής γε, ώ θεοί, τής μάχης. κρόμ- μυα δέ εκ Κύπρου καί σαπέρδας πέντε καί πέρκας τέτταρας, οπότε κατεπλεύσαμεν εκ Βοσπό- ρου, εκόμισά σοι. τί ούν; καί άρτους οκτώ ναυτικούς εν γυργάθω ξηρούς καί ισχάδων βίκον εκ Καρίας καί ύστερον εκ Πατάρων σανδάλια επίχρυσα, ώ αχάριστε: καί τυρόν ποτε μέμνημαι τόν μέγαν εκ Γυθίου. {ΜΥΡΤΑΛΗ} Πέντε ίσως δραχμών, ώ Δωρίων, πάντα ταύτα. {ΔΩΡΙΩΝ} '~Ω Μυρτάλη, όσα ναύτης άνθρωπος εδυ- νάμην μισθού επιπλέων. νύν γάρ ήδη τοίχου άρχω τού δεξιού καί σύ ημών υπεροράς, πρώην δέ οπότε τά 'Αφροδίσια ήν, ουχί δραχμήν έθηκα πρό τοίν ποδοίν τής 'Αφροδίτης σού ένεκεν αργυράν; καί πάλιν τή μητρί εις υποδήματα δύο δραχμάς καί Λυδή ταύτη πολλάκις εις τήν χείρα νύν μέν δύο, νύν δέ τέτταρας οβολούς. ταύτα πάντα συντε- θέντα ουσία ναύτου ανδρός ήν. {ΜΥΡΤΑΛΗ} Τά κρόμμυα καί οι σαπέρδαι, ώ Δωρίων; {ΔΩΡΙΩΝ} Ναί: ου γάρ είχον πλείω κομίζειν: ου γάρ άν ήρεττον, εί γε πλουτών ετύγχανον. τή μητρί δέ ουδέ κεφαλίδα μίαν σκορόδου εκόμισα πώποτε. ηδέως δ' άν έμαθον άτινά σοι παρά Βιθυνού τά δώρα. {ΜΥΡΤΑΛΗ} Τουτί πρώτον οράς τό χιτώνιον; εκείνος επρίατο, καί τόν όρμον τόν παχύτερον. {ΔΩΡΙΩΝ} 'Εκείνος; ήδειν γάρ σε πάλαι έχουσαν. {ΜΥΡΤΑΛΗ} 'Αλλ' όν ήδεις, πολύ λεπτότερος ήν καί σμαράγ- δους ουκ είχε. καί ελλόβια ταυτί καί δάπιδα, καί πρώην δύο μνάς, καί τό ενοίκιον κατέβαλεν υπέρ ημών, ου σάνδαλα Παταρικά καί τυρόν Γυθιακόν καί φληνάφους. {ΔΩΡΙΩΝ} 'Αλλά εκείνο ου λέγεις, οίω όντι συγκαθεύδεις αυτώ; έτη μέν υπέρ τά πεντήκοντα πάντως, ανα- φαλαντίας καί τήν χρόαν οίος κάραβος. ουδέ τούς οδόντας αυτού οράς; αι μέν γάρ χάριτες, ώ Διοσκόρω, πολλαί, καί μάλιστα οπόταν άδη καί αβρός είναι θέλη, όνος αυτολυρίζων, φασίν. αλλά όναιο αυτού αξία γε ούσα καί γένοιτο υμίν παιδίον όμοιον τώ πατρί, εγώ δέ καί αυτός ευρήσω Δελφίδα ή Κυμβάλιόν τινα τών κατ' εμέ ή τήν γείτονα υμών τήν αυλητρίδα ή πάντως τινά. δάπιδας δέ καί όρμους καί διμναία μισθώματα ου πάντες έχομεν. {ΜΥΡΤΑΛΗ} '~Ω μακαρία εκείνη, ήτις εραστήν σέ, ώ Δωρίων, έξει: κρόμμυα γάρ αυτή οίσεις εκ Κύπρου καί τυ- ρόν, όταν εκ Γυθίου καταπλέης.


ΚΟΧΛΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΙΣ

{ΚΟΧΛΙΣ} Τί δακρύεις, ώ Παρθενί, ή πόθεν κατεαγότας τούς αυλούς φέρεις; {ΠΑΡΘΕΝΙΣ} `Ο στρατιώτης ο Αιτωλός ο μέγας ο Κροκάλης ερών ερράπισέ με αυλούσαν ευρών παρά τή Κροκάλη υπό τού αντεραστού αυτού Γόργου μεμισθωμένην καί τούς τε αυλούς μου συνέτριψε καί τήν τράπεζαν μεταξύ δειπνούντων ανέτρεψε καί τόν κρατήρα εξέχεεν επεισπαίσας: τόν μέν γάρ αγροίκον εκείνον τόν Γόργον από τού συμποσίου κατασπάσας τών τριχών έπαιον περιστάντες αυτός τε ο στρατιώτης -- Δεινόμαχος, οίμαι, καλείται -- καί ο συστρατιώτης αυτού: ώστε ουκ οίδα ει βιώσεται ο άνθρωπος, ώ Κοχλί: αίμά τε γάρ ερρύη πολύ από τών ρινών καί τό πρόσωπον όλον εξώδηκεν αυτού καί πελιδνόν εστιν. {ΚΟΧΛΙΣ} 'Εμάνη ο άνθρωπος ή μέθη τις ήν καί παροινία τό πράγμα; {ΠΑΡΘΕΝΙΣ} Ζηλοτυπία τις, ώ Κοχλί, καί έρως έκτοπος: η Κροκάλη δέ, οίμαι, δύο τάλαντα αιτήσασα, ει βούλεται μόνος έχειν αυτήν, επεί μή εδίδου ο Δεινόμαχος, εκείνον μέν απέκλεισεν ήκοντα προσα- ράξασά γε αυτώ τάς θύρας, ως ελέγετο, τόν Γόργον δέ Οινοέα τινά γεωργόν εύπορον εκ πολλού ερώντα καί χρηστόν άνθρωπον προσιεμένη έπινε μετ' αυτού καμέ παρέλαβεν αυλήσουσαν αυτοίς. ήδη δέ προχωρούντος τού πότου εγώ μέν υπέκρεκόν τι τών Λυδίων, ο γεωργός δέ ήδη ανίστατο ως ορχησόμενος, η Κροκάλη δέ εκρότει, καί πάντα ήν ηδέα: εν τοσούτω δέ κτύπος ηκούετο καί βοή καί η αύλειος ηράσσετο, καί μετά μικρόν επεισέπεσον όσον οκτώ νεανίσκοι μάλα καρτεροί καί ο Μεγαρεύς εν αυτοίς. ευθύς ούν ανετέτραπτο πάντα καί ο Γόργος, ώσπερ έφην, επαίετο καί επατείτο χαμαί κείμενος: η Κροκάλη δέ ουκ οίδ' όπως έφθη υπεκφυγούσα παρά τήν γείτονα Θεσπιάδα: εμέ δέ ραπίσας ο Δεινόμαχος, 'Εκφθείρου, φησί, κατεαγότας μοι τούς αυλούς προσρίψας. καί νύν αποτρέχω φράσουσα ταύτα τώ δεσπότη: απέρχεται δέ καί ο γεωργός οψόμενός τινας φίλους τών αστικών, οί παραδώσουσι τοίς πρυτανεύσι τόν Μεγαρέα. {ΚΟΧΛΙΣ} Ταύτ' εστίν απολαύσαι τών στρατιωτικών τούτων εραστών, πληγάς καί δίκας: τά δέ άλλα ηγεμόνες είναι καί χιλίαρχοι λέγοντες, ήν τι δούναι δέη, Περίμεινον, φασί, τήν σύνταξιν, οπόταν απολάβω τήν μισθοφοράν, καί ποιήσω πάντα. επιτριβείεν δ' ούν αλαζόνες όντες: έγωγ' ούν εύ ποιώ μή προσιεμένη αυτούς τό παράπαν. αλιεύς τις εμοί γένοιτο ή ναύτης ή γεωργός ισότιμος κολακεύειν ειδώς μικρά καί κομίζων πολλά, οι δέ τούς λόφους επισείοντες ούτοι καί τάς μάχας διηγούμενοι, ψόφοι, ώ Παρθενί.


Επιστροφή στα περιεχόμενα