ΚΕΡΑΜEΙΚΗ
  Η τεχνική κατασκευής αντικειμένων (αγγείων, πλίνθων κεραμιδιών κ.ά.) από πηλό, άργιλο και νερό) ύστερα από ψήσιμο. Είναι η πρώτη συνειδητή χρησιμοποίηση χημικής αλλαγής που πέτυχε ο άνθρωπος και που αποτέλεσε βασικό στοιχείο της οικιακής οικονομίας και του εμπορίου της νεολιθικής κοινωνίας. Η διάδοσή της οφείλεται στην αφθονία της πρώτης ύλης σε κάθε τόπο και στη φτηνή και εύκολη κατασκευή της σε σχέση με την κατεργασία του μετάλλου (που γίνεται αργότερα), του γυαλιού και του ξύλου. Εκτός από τον πρακτικό της χαρακτήρα (εναποθήκευση υγρών και στερεών, μεταφορά, στέγαση, υλικά) υψώνεται σε τέχνη ταυτόχρονα διακοσμητική (αγγεία κάθε εποχής, πήλινος διάκοσμος οροφής ναών). Η κατεργασία του πηλού, περνά από πολλά στάδια: την τριβή, το κρησάρισμα, τη διαπότιση - διήθηση, την προσθήκη ξένων ουσιών, την ανάμιξή τους, τη ζύμωση, το πλάσιμο, την ξήρανση, το ψήσιμο και το γάνωμα (που επιβάλλεται από την πορώδη σύνθεση των προϊόντων του κοινού αργίλου). 
  Γενικά η κεραμεική είναι πολύτιμη για τη γνώση της καλλιτεχνίας κάθε εποχής, ιδιαίτερα από την 4η μέχρι την 1η χιλιετηρίδα π.α.χ.χ., που η χρήση της είναι σχεδόν αποκλειστική.